Aku dan mak aku, tiada rahsia di antara kami.
mak aku tau keadaan aku masa aku paling sengsara, paling bahagia, paling sedih, paling suka, paling gatal, paling gedik, paling gila, mak aku saksikan semuanyaaa.
aku tanya mak aku semua benda. benda yang orang segan nak tanya mak dorang. benda yang geli, benda yang taboo, benda yang eww eww, benda yang awh awh, benda yang uhh ahhh, benda yang oh! okay semua aku tanyalah.
aku cerita kat mak aku semua benda. apa aku paling suka. paling benci. paling takut. paling sayang. paling nak. paling taknak. aku cerita pasal kawan-kawan yang baik. pasal kawan-kawan yang tak baik. aku cerita pasal apa-apa yang jadi, walaupun takde kaitan dengan aku.
aku cerita kat mak aku pasal crush main-main, macam Baju Belang @ ACYH. YH stands for Yang Hensem. malangnya mak aku tak rasa dia hensem. aku juga pernah cerita pasal BH, tapi bila keadaan mula jadi 'pelik', aku tak cerita dah.
rahsia aku yang mak aku taktau ialah bila aku start 'pelik' secara serious dengan orang, atau ada orang 'pelik' dengan aku. sumpah segan nak cerita, cam mengarut je.
tapi rahsia tu tak boleh dibandingkan dengan satu rahsia ni. rahsia yang aku dah simpan sejak sekolah rendah, sejak darjah berapa aku lupa, mungkin 4, 5, atau 6.
rahsia ni pasal orang lain, tapi melibatkan aku jugak. rahsia ni buat aku trauma agak lama. untuk budak sementah aku waktu tu, memang patut pun aku menangis gelabah.
hidup tak tenteram bila aku simpan rahsia tu lama-lama. aku tak bagitau sesape langsung.
tapi tadi, aku baru bagitau mak aku pasal rahsia tu.
dapat bayangkan tak apa rasanya bila rahsia yang korang dah simpan lima tahun lebih, akhirnya korang luahkan jugak dekat orang yang korang paling taknak dia tau pasal tu?
rasa dia pergh, hati lega, lapang dada. hilang beban bertahun-tahun aku pikul. hilang serabut yang dah lama aku pendam. aku pun dah lupa seksanya simpan rahsia selama tu, tapi bila aku cakap kat mak aku tadi, aku rasa sangat ringan. kesan rahsia tu tak terasa dah sekarang, tapi bila akhirnya aku mengaku, ya Allah tak terkata.
aku rasa macam sekarang kalau korang nak bagitau aku apa-apa pun, silakan. rahsia ke, apa ke, bagitaulah. aku akan simpan.
ada cukup ruang untuk aku simpan apa yang korang bagitau, sebab bahagian yang aku guna untuk sumbat rahsia yang dah bersarang tu, dah kosong sekarang.
fuh lega!
mak aku tau keadaan aku masa aku paling sengsara, paling bahagia, paling sedih, paling suka, paling gatal, paling gedik, paling gila, mak aku saksikan semuanyaaa.
aku tanya mak aku semua benda. benda yang orang segan nak tanya mak dorang. benda yang geli, benda yang taboo, benda yang eww eww, benda yang awh awh, benda yang uhh ahhh, benda yang oh! okay semua aku tanyalah.
aku cerita kat mak aku semua benda. apa aku paling suka. paling benci. paling takut. paling sayang. paling nak. paling taknak. aku cerita pasal kawan-kawan yang baik. pasal kawan-kawan yang tak baik. aku cerita pasal apa-apa yang jadi, walaupun takde kaitan dengan aku.
aku cerita kat mak aku pasal crush main-main, macam Baju Belang @ ACYH. YH stands for Yang Hensem. malangnya mak aku tak rasa dia hensem. aku juga pernah cerita pasal BH, tapi bila keadaan mula jadi 'pelik', aku tak cerita dah.
rahsia aku yang mak aku taktau ialah bila aku start 'pelik' secara serious dengan orang, atau ada orang 'pelik' dengan aku. sumpah segan nak cerita, cam mengarut je.
tapi rahsia tu tak boleh dibandingkan dengan satu rahsia ni. rahsia yang aku dah simpan sejak sekolah rendah, sejak darjah berapa aku lupa, mungkin 4, 5, atau 6.
rahsia ni pasal orang lain, tapi melibatkan aku jugak. rahsia ni buat aku trauma agak lama. untuk budak sementah aku waktu tu, memang patut pun aku menangis gelabah.
hidup tak tenteram bila aku simpan rahsia tu lama-lama. aku tak bagitau sesape langsung.
tapi tadi, aku baru bagitau mak aku pasal rahsia tu.
dapat bayangkan tak apa rasanya bila rahsia yang korang dah simpan lima tahun lebih, akhirnya korang luahkan jugak dekat orang yang korang paling taknak dia tau pasal tu?
rasa dia pergh, hati lega, lapang dada. hilang beban bertahun-tahun aku pikul. hilang serabut yang dah lama aku pendam. aku pun dah lupa seksanya simpan rahsia selama tu, tapi bila aku cakap kat mak aku tadi, aku rasa sangat ringan. kesan rahsia tu tak terasa dah sekarang, tapi bila akhirnya aku mengaku, ya Allah tak terkata.
aku rasa macam sekarang kalau korang nak bagitau aku apa-apa pun, silakan. rahsia ke, apa ke, bagitaulah. aku akan simpan.
ada cukup ruang untuk aku simpan apa yang korang bagitau, sebab bahagian yang aku guna untuk sumbat rahsia yang dah bersarang tu, dah kosong sekarang.
fuh lega!

No comments:
Post a Comment